Wizyty koronowanych głów
Znaczenie zamku potwierdza długa łista osobistości, które go odwiedziły. Jeśli chodzi o władców, to byli tu: królowie węgierscy Karol Robert (1314), Zygmunt Luksemburski (1396 i 1412), Jan Albrecht (1449), królowa węgierska Maria (1392) oraz królowie polscy Władysław Jagiełło (1412 i 1419), Jan Kazimierz (1656) oraz Jan Sobieski, który w 1683 roku zatrzymał się na zamku, wracając ze zwycięskiej wyprawy przeciwko Turkom. Do głów koronowanych możemy zaliczyć także Maurycego Beniowskiego, gdyż w niedługim czasie po wizycie tutaj został królem Madagaskaru. Nie była to jednak wizyta w dosłownym znaczeniu, ale przymusowy pobyt sławnego podróżnika i awanturnika w tutejszym więzieniu. W latach 1655-1661 mury zamku dały czasowe schronienie polskim insygniom koronacyjnym, które przed Szwedami ukrył tu ówczesny pan na zamku, książę Jerzy Lubomirski.
Zamek lubowlański zawdzięcza dzisiejszy wygląd wielu stylom architekonicz-nym, od romańskiego po barokowy. System wewnętrznych fortyfikacji tworzą cztery dziedzińce zamkowe. Najstarszą częścią zamku są resztki okrągłej wieży obronnej i przyległego pałacu gotyckiego. Pierwotnie zrujnowany był również pałac Lubomirskich z XVII wieku. Jednak w ramach odnowy zamku został zrekonstruowany i dzisiaj jest w nim ulokowane muzeum zamkowe. W 1991 roku została odnowiona i ponownie poświęcona kaplica zamkowa. Odprawiane są w niej msze święte. Zamek jest udostępniony zwiedzającym. Zamkowe muzeum mieści ekspozycje: Dzieje zamku,
Zastawienie miast spiskich, Rzemiosła i cechy, Meble historyczne, Sztuka sakralna. Samodzielną ekspozycją muzealną jest skansen architektury ludowej w podgrodziu. Tworzy go zespół obiektów przeniesionych z okolicznych wsi, które wraz z zamkiem tworzą jedyną w swoim rodzaju, urzekającą krajobrazowo całość. Skupisko wiejskich domów przypomina malowniczą przyzamkową osadę. Najcenniejszym eksponatem skansenu jest zrębowy grekoka-tolicki kościół z Madsowej z 1833 roku pod wezwaniem św. Michała Archanioła.
JARABINA (Jarabina - 587 m n.p.m., 850 mieszkańców) jest miejscowością rolniczą założona w XIV wieku przez Łemków w czasie kolonizacji wołoskiej. Pierwszy raz jest wymieniana w 1329 roku. Jej mieszkańcy trudnili się rolnictwem i druciarstwem. Za wsią znajduje się wielki kamieniołom wapienny, skąd już blisko do rezerwatu Jarzębiński Wąwóz (Jara-binsky prielom). Potok Mały Lipnik wciął się głęboko w wapienne skały i utworzył w nich unikatowy wąwóz o długości 200 m.
Prąd wody potoku wymodelował w grupie pięciu kaskad piękne, olbrzymie kotły, które tutejsi mieszkańcy nazywają „badu-ry". Niektóre z nich mają średnicę 5 m i głębokość 2 m. Niedaleka LITMANOWA (Litmanora - 679 m n.p.m., 600 mieszkańców) jest małą przygraniczną miejscowością, najwyżej położoną pod najwyższym szczytem Wyżyny Lubowlańskiej Eliaszówką (1 023 m n.p.m.). Najbliższe okolice Litmanowej z pasem białych skał wapiennych są krajobrazowo ogromnie urzekające. Przepływający przez wieś potok został uznany, z uwagi na zachowane gatunki ichtiofauny, za rezerwat Lit-manowski Potok.